خدا مشتی خاک را برگرفت . میخواست لیلی را بسازد ، از خود در او دمید.

و لیلی پیش از آنکه باخبر شود ، عاشق شد. 

لیلی باید عاشق باشد . زیرا خدا در او دمیده است و هر که خدا در او بدمد عاشق میشود.

لیلی نام تمام دختران ایران است ، نام دیگر انسان.

خدا گفت : به دنیایتان می آورم تا عاشق شوید. آزمونتان همین است.

عشق و هر که عاشق تر آمد ، نزدیکتر است . پس نزدیکتر آیید.

عشق ، کمند من است . کمندی که شما را پیش من می آورد.

کمندم را بگیرید و لیلی کمند خدا را گرفت.

خدا گفت : عشق فرصت گفتگو است. گفتگو با من .

و لیلی تمام کلمه هایش را به خدا داد. لیلی هم صحبت خدا شد.

خدا گفت : عشق ، همان نام من است که مشتی خاک را بدل به نور میکند.

و لیلی مشتی نور شد در دستان خداوند.

شیطان از انتشار لیلی میترسد.

خدا به شیطان گفت : لیلی را سجده کن.

شیطان غرور داشت ، سجده نکرد. گفت: من از آتشم و لیلی گل است .

خدا گفت : سجده کن ، زیرا من چنین میخواهم!

 شیطان سجده نکرد . سرکشی کرد و رانده شد و کینه ی لیلی را به دل گرفت.

او قسم خورد که لیلی را  بی آبرو کند و تا واپسین روز حیات ، فرصت خواست.

خدا مهلتش داد اما گفت : هرگز نمیتوانی. لیلی دردانه ی من است.

قلبش چراغ من است و دستش در دست من . نمیتوانی ! ! !

عمریست شیطان گرداگرد لیلی می گردد . دستهایش پر از حقارت و وسوسه است.

نام لیلی ، رنج شیطان است. لیلی عشق است و شیطان از عشق واهمه دارد .

خدا گفت : لیلی یک ماجراست ، ماجرایی آکنده از من . ماجرایی که باید بسازیش.

شیطان گفت : تنها یک اتفاق است . بنشین تا بیفتد.

آنان که حرف شیطان را باور کردند ، نشستند و لیلی هیچ گاه اتفاق نیفتاد .

مجنون اما بلند شد ، رفت تا لیلی را بسازد .

خدا گفت : لیلی درد است . درد زادنی نو . تولدی به دست خویشتن .

شیطان گفت : آسودگی است. خیالی ست خوش .

خدا گفت : لیلی ، رفتن است  . عبور و رد شدن .

شیطان گفت : ماندن است . فرورفتن در خود .

خدا گفت : لیلی جستجوست . لیلی نرسیدن است و بخشیدن .

شیطان گفت : خواستن است .گرفتن و تملک .

خدا گفت : لیلی سخت است . دیر است و دور از دست .

شیطان گفت : ساده است. همین جایی و دم دست .

و دنیا پر شد از لیلی های زود . لیلی های ساده اینجایی . لیلی های نزدیک لحظه ای . . .

خدا گفت : لیلی زندگی ست . زیستنی از نوعی دیگر .

لیلی جاودانگی شد و شیطان دیگر نبود .

مجنون ، زیستنی از نوعی دیگر را برگزید و می دانست که لیلی تا ابد طول میکشد

خدا گفت : زمین سردش است . چه کسی  می تواند زمین را گرم کند؟

لیلی گفت : من .

خدا شعله ای به او داد . لیلی شعله را در سینه اش گذاشت .

سینه اش آتش گرفت . خدا لبخند زد . لیلی هم .

خدا گفت:شعله را خرج کن . زمینم را به آتش بکش .

لیلی خودش را به آتش کشید . خدا سوختنش را تماشا می کرد.

لیلی گر میگرفت . خدا حظ می کرد .

لیلی می ترسید . می ترسید آتش اش تمام شود .

لیلی چیزی از خدا خواست . خدا اجابت کرد .

مجنون سر رسید . مجنون هیزم آتش لیلی شد .

آتش زبانه کشید . آتش ماند . زمین خدا گرم شد .

خدا گفت : اگر لیلی نبود، زمین من همیشه سردش بود...

لیلی گفت : امانتی ات زیادی داغ است. زیادی تند است . خاکستر لیلی هم دارد میسوزد،

امانتی ات را پس میگیری ؟

خدا گفت : خاکسترت را دوست دارم ، خاکسترت را پس میگیرم .

لیلی گفت : کاش مادر میشدم ، مجنون بچه اش را بغل میکرد .

خدا گفت : مادری بهانه عشق است ، بهانه سوختن ، تو بی بهانه عاشقی ، تو بی بهانه میسوزی .

لیلی گفت : دلم زندگی میخواهد ساده ، بی تاب ، بی تب.

خدا گفت: اما من تب و تابم ، بی من میمیری ...

لیلی گفت : پایان قصه ام زیادی غم انگیز است . مرگ من ، مرگ مجنون. پایان قصه ام را عوض میکنی؟

خدا گفت:پایان قصه ات اشک است. اشک دریاست !

دریا تشنگی است و من تشنگی ام ، تشنگی و آب .

پایانی از این قشنگ تر بلدی؟

لیلی گریه کرد . لیلی تشنه تر شد . خدا خندید ...

*عرفان نظر آهاری

برگرفته از وبلاگ:آخرین ستاره شب